Gelir Adaletsizliği – Okuyan Sefil, İşçi Patron

Bugün bir işveren için bir işçi çalıştırmak, ayda 100 bin liraya mal oluyor. Sigorta, vergi, yemek, yol, maaş derken toplam yük işvereni eziyor. İki kişi çalıştıran bir esnaf, çoğu zaman bu iki çalışanın maaşını bile çıkaramıyor. Dükkan kirası, stopajı, faturaları da üstüne ekle. Üstüne kendi evin de kiraysa, geçmiş olsun. Esnaf batmıyor, sürünüyor.

Peki gençler neden okuyor? Hangi umutla? Mezun olup CV’sini 100 yere gönderip asgari ücretli iş bulamayan yüz binlerce kişi var. Diğer tarafta çıraklıktan yetişmiş bir elektrikçi, bir kaynakçı, bir tesisatçı aylık 70 bin lira kazanıyor. Kazanmasın demiyoruz. Ama sistem birini yerin dibine sokarken, diğerini sınırsız yükseltiyorsa burada adalet yoktur.

Kamuya bakalım. Polis gece gündüz görevde, canıyla başıyla çalışıyor, maaşı 50-60 bin lira. Aynı kurumda masa başında oturan bir zabıta, 80-90 bin lira alıyor. Sorumluluk, risk, mesai dengesi yok. Bu örnekler küçük gibi görünür ama büyük sistemin göstergesidir.

Adalet dediğimiz şey sadece mahkeme salonlarında değil, maaş bordrosunda da olmalı. Ama bu ülkede ne hukukta adalet kaldı, ne gelirde. Herkes mutsuz. Mezun işsiz, çalışan memnun değil, işveren zararda. Üreten değil, fırsatçılık yapan kazanıyor. Bilgi değil, çevre değerli.

Bu tablo sürdürülebilir değil. Ya sistem sil baştan revize edilecek ya da bu ülkenin gençleri umutlarını yurt dışına satacak. Çünkü içeride umut kalmadı.